BLOG

12/10/2014

Alles heeft zijn ritme

Een tijdje geleden schreef ik mij in voor een traject om als zelfstandig coach aan de slag te gaan. Ik haalde het tot in de derde ronde en daar liep het 'mis'. Ze lieten mij (voorlopig) nog niet toe tot het traject omdat ze het gevoel hadden dat ik nog zoekende was en dat het eerder een bijberoep zou zijn ipv een hoofdberoep. Eerst was ik ervan aangedaan. Ik had erop gehoopt en moest nu alles herbekijken. Ik gunde mezelf dan ook een avondje 'treuren'. Toch wist ik ergens dat ze gelijk hadden. Dat was de 'spiegel'. Ik twijfelde zelf en dat was precies wat ze mij teruggaven. Als ik de dag erna opstond, besefte ik plots dat ik idd al een hele tijd bezig was met 'coaching'. Ik las er veel over, had veel trainingen en workshops gevolgd, schreef er zo nu en dan over, maar ik deed het nooit. Vandaar dat ik bleef twijfelen en nooit het vertrouwen kreeg. De daad bij het woord, ik kondigde op mijn social media aan dat ik een 10-tal mensen gratis wilde coachen. Als ik enkele mails kreeg, ging mijn hart nogal tekeer... BINGO! Er zat nog wat angst onder. Ik ben klaar om de coach in mezelf verder te ontdekken. Ik ben klaar voor mijn volgende stap maar dat was niet het traject... Ik stak het tot toen op mijn job, dat ik niet startte als coach. Dat was niet zo, ik maakte er zelf geen prioriteit van. Het was gewoon ook te vroeg. Mijn gevoel zei dit al een hele tijd, maar ik verzette er mij nog tegen. Door te aanvaarden waar ik nu ben (en dat is ergens anders dan ik wilde zijn), maak ik ruimte voor echte, authentieke groei als 'mens' en als 'toekomstig coach'. Het wordt veelbelovend... Wanneer! Op het juiste moment. Alles heeft immers zijn ritme...