BLOG

04/08/2016

NIET WETEN WAT JE WIL, LEIDT NAAR WAT JE WEL WIL

Kan jij het ook niet benoemen? Ik kon het ook niet benoemen. Laat je daar niet door tegenhouden. Het leidt ergens naartoe... Na mijn burn-out wist ik vooral wat ik niet meer wilde... Best lastig als je zo resultaatsgericht bent en altijd weet waar je precies naartoe gaat. En waar ik al helemaal gek van werd, was als mensen mij vroegen wat ik nu precies ging doen. Dat was natuurlijk  een spiegel omdat ik het zelf niet ok vond om het 'niet te weten'. Door dit inzicht kon ik wel de focus op mezelf houden. Ja op weg naar 'daar' moet je 'wat anderen ervan denken' ook kunnen loslaten. Dat voelt soms eenzaam. Maar die eenzaamheid is een kans tot (zelf)reflectie en bezinning... En dan had ik de natuur! :-) Wat mij enorm hielp op weg naar 'daar', was het besef van niet meer terug kunnen, ookal wist ik niet waar ik dan wel naartoe ging. In ieder geval was het van angst naar vertrouwen. Wat is het leven als je je laat leiden door je angsten?
Op een bepaald moment heb ik de eindbestemming een beetje losgelaten. En heb ik mij gefocust op het hier en nu. Wat vind ik nu leuk? Waar krijg ik energie van? Zo vertrok ik naar Santiago. Het viel buiten mijn patroon. Maar het voelde wel dat ik het moest doen... De natuur, de beweging en het gemeenschapsgevoel waren hierbij belangrijk voor mij. Verder liep ik een jaar stage in de drughulpverlening. Meerbepaald in een therapeutische gemeenschap. Therapie en gemeenschap waren hier sleutelwoorden voor mij. Allemaal aanwijzingen. En neen, het was niet mijn eindbestemming, maar het bracht me in ieder geval dichter. En ik genoot van wat ik deed. Ik vond het een voorrecht, een beloning van het leven daar te mogen werken. Ik was dankbaar voor alles wat ik leerde. En binnenkort start ik ook met een opleiding tot innerlijk kind coach. Enthousiast! Op weg naar 'daar' heb ik ook verschillende overtuigingen moeten opruimen. Zo had ik de overtuiging dat ik niets kon volhouden. Dat kreeg ik dan als spiegel ook regelmatig van mensen te horen. De camino leerde mij iets anders. Als mijn doel uit mezelf kwam en ik het echt wilde kon ik het, ongeacht hoe zwaar, wel volhouden! Wat werd het leven lichter. Zo zonder de drang iets te moeten bewijzen. Ook moest ik de overtuiging loslaten dat ik financieel niet zou rondkomen als ik ging doen wat ik graag wilde, mijn eigen pad bewandelde. Tot hiertoe heb ik mijn facturen altijd nog kunnen betalen... :-) Bovendien heb ik moeten leren omgaan met het 'oncomfortabele'. Er zijn geen zekerheden, enkel schijnzekerheden... 'De wijsheid van de onzekerheid' noemt Deepak Chopra dat. :-) Op een bepaald moment kwam ik zover dat ik niet enkel nog ergens 'vanaf' wilde, maar ook ergens 'naartoe'. Dat was de katalysator om echt in beweging te komen. En het was het juiste moment. Het leven steunt ons op manieren die we soms niet voor mogelijk houden. Ik noem het altijd de 'perfectie van het leven'. Duurzame verandering gaat langzaam. With all do respect maar ik geloof NIET in 'creëer het leven dat bij je hoort in 5 stappen.' Het is een proces en verloopt bovendien voor iedereen anders. 
Om een lang verhaal kort te maken. Waar geniet jij van? Wanneer heb jij het gevoel dat je leven zin heeft? Volgens mij is de zin van het leven te doen wat je graag doet... En nog belangrijker, 'niet weten wat je wil', leidt naar wat je wel wil...