BLOG

02/01/2016

HET WORDT EERST MOEILIJK VOOR HET GEMAKKELIJK WORDT

Sinds september loop ik stage in een drugvrije therapeutische gemeenschap.Ik begin stilaan te geloven dat we allemaal op een bepaalde manier verslaafd zijn. Ok, niet allemaal aan drugs, alcohol of medicijnen. Maar we kunnen ook verslaafd zijn aan eten, niet-eten, roken, (kleding) kopen, werken, projectjes, status, ... Het één is idd mss destructiever als het andere, maar aan de basis ligt hetzelfde, een beperkt "bewustzijn". Ik geef toe dat ik 6,5 jaar geleden er emotioneel hetzelfde aan toe was. Dus eigenlijk heb ik meer gemeen met de doelgroep dan ik dacht. Ik herinner mij nog het kennismakingsgesprek met de verantwoordelijke van mijn bewonersstage. Die vroeg waarom ik met drugverslaafden wilde werken. Ik zei (eerlijk als ik ben): 'Ooh maar dat doet er eigenlijk niet toe hoor.' Maar idd toeval bestaat niet... Dat werd me steeds duidelijker door ermee te werken. Net zoals zij 'craving' hebben, kan ik dat ook hebben op moeilijke momenten. Niet naar drugs of alcohol maar naar mijn oude patronen. En ja terugval is een onderdeel van het proces. Het is die neiging om, op moeilijkere momenten, terug te grijpen naar oud gedrag. Hoe destructief ook, het voelt vertrouwd aan. De laatste tijd heb ik hier zelf meer last van gehad. Komt dit door mijn stage? Ik weet het niet. Ze zeggen altijd dat 'therapie geven, therapie krijgen is'... Nog een mogelijke verklaring las ik gisteren in mijn nieuwe Bijbel (De Ontembare Vrouw)... Daar wordt de vergelijking gemaakt met het beklimmen van een berg. Het laagste deel van de berg, de heuvels aan de voet ervan, symboliseren vaak de "behoefte aan bewustzijn". Dit is het moment waarop je beseft dat er iets moet veranderen, je voelt of hebt ervaren dat het leven zo niet verder kan. Je bent echter wel nog onwetend. Alles wat in de heuvels geschiedt, wordt beschouwd in termen van een "rijpend bewustzijn". Je doet nieuwe kennis op. Je hebt moed en vertrouwen en de hoop dat je naar "iets" beters onderweg bent. Het is nog niet zo uitdagend. Je ziet het volledig zitten. Je leert nieuwe zaken die je later nodig zult hebben. Het middelste gedeelte van de berg wordt vaak beschouwd als het steilste gedeelte van het proces, het gedeelte dat de kennis op de proef stelt die op lagere niveaus is verworven. Hier moet je de theorie in de praktijk omzetten. Je wordt op de proef gesteld. Je beseft dat de weg niet evident is. Het hogere deel van de berg symboliseert een dieper leerproces, de lucht is er ijl, er is uithoudingsvermogen en vastbeslotenheid voor nodig om het werk vol te houden.Naar mijn gevoel is dit de ultieme test. Je zit al zover in je proces dat teruggaan geen optie meer is. Hoewel je er soms wel naar verlangt... Na al het werk dat je al verricht hebt, dacht je dat het nu makkelijker ging worden, maar het wordt net uitdagender. (weer een illusie minder) De top van de berg symboliseert de confrontatie met de grootste wijsheid. Dus het is goed om naar de berg te gaan als we ten einde raad zijn. Maar besef dat het eerst moeilijk wordt voor het gemakkelijk wordt.