BLOG

18/12/2015

ALLE BEGIN IS MOEILIJK

Een hele tijd geleden dat ik nog geblogd heb. Niet dat ik niet bezig ben geweest. Integendeel! Ik denk dat ik zelf meer in de actie ben gegaan... Dat zorgde voor de nodige turbulentie. :-) Intussen zit ik in mijn tweede module van mijn graduaat Orthopedagogie. Nog twee examens. OEF! Ik heb het overleefd. :-)  De tweede module was een zware voor mij. Het schoolse systeem blijkt (nog steeds) niet zo goed te passen. Het niet op mijn eigen manier mogen en kunnen doen. Dit in combinatie met een stageplaats die van mij competenties verwacht die allemaal nieuw zijn. Hierin een evenwicht vinden tussen "hulpverlener" en "Mira" zijn... Uitdagingen waar ik niet meteen rekening mee gehouden had toen ik mijn keuze maakte. Ik las ergens dat je nooit helemaal klaar bent in het begin als je voor iets nieuws kiest. Ik begrijp plots een beetje beter wat daar bedoeld werd. Maar hoe confronterend het ook is, ik besef dat dit precies is wat ik nodig heb. Het is niet enkel groeien op professioneel vlak maar ook op persoonlijk vlak. Wat mij er dit semester "doorsleurde", was o.a. mijn stageplaats die ik heel boeiend vind. Bovendien voel ik steeds beter dat  mijn "vroegere" leven niet meer "past". Dat heb ik voor de eerste keer echt gevoeld in Spanje. Ik heb daar een stuk van de Camino de Santiago de Compostella gelopen. Ik wist toen ook niet waar ik aan begon. Ik volgde mijn buikgevoel. In het begin was het (voornamelijk fysiek) zwaar. Op een avond zat ik op een terras luidop te denken. Ik vroeg me af wat ik daar eigenlijk kwam doen. Iemand antwoordde daarop: 'Als het te zwaar is, kan je altijd stoppen.' Ik had meteen zoiets van: 'Neen, als ik nu stop, ga ik terug naar mijn "oude" leven'. De tocht stond blijkbaar symbool voor een nieuw begin. Op een bepaald moment was ik aan het wandelen en het volgende viel mij te binnen: "I walk this camino for all the things I didn't finish and all the chances I didn't take!" Deze ging ik wel afmaken!! Naarmate de tocht vorderde leerde ik wat nodig was om te volharden. Ik leerde mijn (fysieke) grenzen kennen, ik leerde aanvoelen wanneer door te gaan en wanneer te stoppen, ik leerde dat ik sterker was dan ik dacht en dat ik mijn doel effectief kon bereiken. Ik zie de parallel met mijn studies! In het begin dacht ik ook soms aan opgeven, ik ga dit nooit kunnen... Naarmate het traject vordert, leer ik veel zaken bij en geraak ik meer overtuigd. Over halfweg zal het plots sneller beginnen gaan... Het klinkt misschien cliché... Maar alle begin is moeilijk! Of het nu in Spanje is of hier in België...
Ps: heel dankbaar voor alle mensen die me steunen en in mij geloven!! <3