BLOG

03/01/2015

Het is ok om het effe niet te weten

Onlangs had ik een gesprek met iemand. Die was zichzelf aan het afwijzen omdat die (weer) iets niet had volgehouden. Waarop ik de vraag stelde of hij die beslissing zelf genomen had. 'Ja': luidde het antwoord. Ik ging verder: 'Wat was jouw drijfveer precies?' Ik moest toch iets doen was zijn antwoord. Waarop ik dan vroeg of hij het dan niet normaal vond dat hij niet de nodige discipline aan de dag kon leggen. Doelen die niet in verbinding staan met je diepste kunnen immers een opgave en heel uitputtend zijn. Ik herkende dit wel... Als iets niet echt bij mij past, kan ik het ook niet volhouden. Ik heb mezelf hier ook lang voor afgewezen. Tot ik inzag dat het eigenlijk iets 'goeds' was. Het gaat volgens mij over geen genoegen meer nemen met een middelmatig leven en voor het hoogste willen gaan... Mijn enige 'probleem' toen was dat ik ook effectief niet wist wat dat 'hoogste' dan wel was... Ik was op de dool en me keihard aan het verzetten tegen de realiteit... Ik ging van de ene job naar de andere. Telkens projecteerde ik mijn 'ontevredenheid' op de bedrijven. Tot ik op een bepaalde dag 'inzag' dat er een stuk bij mij zat. (Mss ook bij die bedrijven, maar daar had ik geen macht over dus wilde ik mij daar niet langer op focussen). Ik wist zelf niet wat ik wilde bereiken, wat mijn waarden waren, wie ik nu echt was. Aan welke 'voorwaarden' mijn job moest voldoen om er 'gelukkig' van te worden. Ook dat is een onderdeel en is ok... Pas 2 jaar en 7 jobs later, toen ik besliste om effe de tijd te nemen, leerde ik mezelf opnieuw kennen. Toen ik in het begin thuis zat vond ik het heel tof... Oef, er viel een pak van mijn schouders. Dan kwam de fase van mij 'nutteloos' voelen, niet weten wat wel, geen doel hebben. Op een gegeven moment vreesde ik dat ik een depressie aan het krijgen was. Ik wilde me goed voelen en weten wat ik wilde gaan doen met mijn leven. Toch 'aanvaardde' ik dat ik het nu effe niet wist. Als je van A naar B wil, moet je immers eerst volledig bij A kunnen zijn. Door het effe niet te weten en mezelf dit toe te staan, in combinatie met dingen doen en lezen die ik leuk vond, kwam ik weer in contact met mijn 'verlangens'. Die op hun beurt richtingaanwijzers waren. Door niet te 'moeten', maakte ik ruimte voor 'willen' en 'kunnen'.Dus als je het effe niet weet, is dat ook OK. En het maakt je als mens niet 'minder'. Mss is het zelf een noodzakelijk onderdeel. 'Niet weten' (en dit toestaan) heeft mij immers geleid naar 'weten'...